Gastcolumn Edwin Verlangen
Mijn hele werkzame leven, een kleine twintig jaar,
speelt zich af in het onderwijs. Gestudeerd en gewerkt aan de
Technische Universiteit en binnen OMO, de grootste organisatie voor
Voortgezet Onderwijs in Nederland. Altijd met de happy few, de
beste universitaire studenten en meest getalenteerde
vwo-scholieren. Een blinkende toekomst ligt voor hen in het
verschiet.
Toen mij vijf jaar geleden op een verjaardag werd gevraagd wat de
maatschappij van mijn werk merkt gebeurde er iets. 'Niet veel', was
mijn antwoord. In een flits ging door me heen dat de
bovenbeschreven categorie jongeren het gemakkelijk redt, ook als de
onderwijskwaliteit eens wat minder is. Er begon iets bij me te
knagen. Toen ik kort daarna benaderd werd voor een directiefunctie
in het mbo aarzelde ik niet lang. Het merendeel van de jeugd volgt
daar een opleiding en een significant gedeelte heeft in meer of
mindere mate extra zorg en begeleiding nodig.
Als directeur Onderwijsinnovatie en Studentenservice van ROC
Eindhoven begon ik aan mijn tot op de dag van vandaag voortdurende
reis door het mbo. ROC Eindhoven is een onderwijsgigant, 22.000
studenten die ondersteund door 1500 medewerkers een ruime 200
opleidingen volgen. Onderwijsinnovatie deed ik al heel mijn
werkzame leven. Studentenservice, de Eindhovense benaming van
studentenbegeleiding, was nieuw voor me. In enkele maanden werd ik
ingewijd in de wereld van de eerste, tweede- en
derdelijnsbegeleiding. Ik leerde de 'sociale kaart' kennen en
raakte geboeid door al die betrokken mensen, binnen en buiten het
ROC. Met mijn TU-achtergrond ging ik wat meer lijn en efficiency
brengen in al die initiatieven maar de mensen motiveren was nooit
nodig! De afdeling Studentenservice doet ongeveer 2000 trajecten
per jaar met zorgstudenten. Het is ongelofelijk wat er aan
problematiek speelt. Het contingent studenten met een autistische
aandoening stijgt significant, culturele problemen, verslavingen.
Je merkt dan heel goed dat een ROC voor sommigen, met name binnen
opleidingen van niveau 1 en 2, laatste-kans-onderwijs is.
Tijdens deze intensieve inwerkperiode viel mijn oog op een
advertentie van K2. Ik had nooit van de club gehoord maar al
lezende raakte ik zeer geïnteresseerd. Training en advies op het
gebied van jeugdvraagstukken, een wereld waar ik midden in zit. In
een gesprek met de toenmalige directeur-bestuurder van K2, Rein
Constant, kon ik mijn pure motivatie blijkbaar goed verwoorden want
ik werd benoemd in de Raad van Toezicht. In de drie jaar dat ik dat
nu doe heb ik vanuit de Raad de boeiende omslag mogen meemaken van
100% gesubsidieerde organisatie naar een meer marktgerichte club
die voor een belangrijke mate zelf in omzet voorziet. Onder leiding
van Hanneke Jacobs is daarbij toch de oorspronkelijke ideële missie
in tact gebleven, focus op jeugdvraagstukken. Dat is een knappe
ontwikkeling. Ik ben dus overdag intensief betrokken bij de
doelgroep jeugd vanuit de onderwijskant. Binnen de Raad van
Toezicht zijn alle leden op een eigen manier betrokken bij
jeugdvraagstukken. Ik geef graag het stokje door aan Frans van der
Reijt, tijdens zijn actieve loopbaan werkzaam als
kinderrechter…
Edwin Verlangen,
Directeur Onderwijs & Studentenservice ROC Eindhoven