In de narratieve ethiek werken we met verhalen als bron van morele betekenis en richting. Verhalen geven al eeuwenlang inzicht in wat mensen belangrijk vinden en hoe zij afwegingen maken. Ze helpen ons beter te begrijpen hoe mensen hun wereld ervaren en welke waarden daarin meespelen.
Door ervaringen van inwoners te verzamelen, samen te onderzoeken en te duiden, komen onderliggende waarden en latente behoeften naar voren. Latente behoeften zijn de onuitgesproken maar essentiële behoeften die in verhalen besloten liggen. Deze inzichten helpen ons om scherper te zien waar beleid of uitvoering beter kan aansluiten op wat mensen daadwerkelijk nodig hebben.
Inwoners en ervaringsdeskundigen gingen met elkaar in gesprek, niet alleen als vertellers, maar ook als onderzoekers van hun eigen verhaal.
Dat kan je doen door het voeren van een socratisch gesprek: een begeleide, onderzoekende dialoog waarin deelnemers samen stap voor stap verhelderen wat er moreel op het spel staat. Zonder oordeel, met aandacht voor betekenis en gevolgen.
De rol van medewerkers van de gemeente in dit soort gesprekken: alleen luisteren. Zo vergrootten we de zeggenschap van inwoners en voorkwamen we dat het beleidsperspectief het gesprek overneemt.
Lees hier meer over in deze case.
